Frank van den Heuvel, redactielid van het CDA-blad CDVerkenningen, beweert dat de oppositie in de senaat ‘door xe9xe9n zetel te winnen ook beleid kan maken, initiatiefwetten goedgekeurd krijgt en in feite meeregeert’ (FD 27 mei).

Zo simpel ‘PVV en SGP buitenspel zetten’ kan in de praktijk waarschijnlijk niet, al klinkt het wel logisch voor wie uitgaat van een traditioneel ‘zero-sum-game’. Van een Stratego-schaakspel waarin het voordeel de ene keer doorslaat naar de ene en dan naar de andere kant is geen sprake. De
‘overzijde’ laat al zien dat stemverhoudingen lang niet altijd over een scherpe links-rechts-scheidslijn lopen. Van den Heuvel denkt nog in het oude jargon. De nieuwe (minderheids)verhoudingen in het parlement als nieuw fenomeen zijn afhankelijk van verschillend gekleurde gedoogpartijen: de een principieel dwarsliggend, de ander fundamenteel gezagsgetrouw. Daardoor is niets meer
berekenbaar of voorspelbaar.

Belangrijker dan de meerderheidsvorming per wetsvoorstel in de Eerste Kamer is de formele rol van dit orgaan: kwaliteitsbewaking. De vraag is wat we hieronder in de praktijk moeten verstaan, want ‘uitvoerbaarheid’, ‘consistentie’ en ‘doelmatigheid’ zijn abstracte begrippen die in verschillende
dossiers verschillend zijn uit te leggen. Slechts een analyse van Eerste Kamerhandelingen kan uitkomst bieden.

Jan Willem Jongejans,

Zoetermeer

Copyright (c) 2011 Het Financieele Dagblad

Door: Jongejans, J.W.